Где продают стафф через закладку?

Добавь к себе рабочие зеркала гидры .

Уникальный способ обхода блокировоки.

Hydra зеркало HYDRA:ONION:РАБОЧИЕ:ЗЕРКАЛА:SHOP:ГИДРА:САЙТ:ЗАЙТИ:ССЫЛКА

Гидра сайт
HYDRARUZXPNEW4AF
HYDRA2WEB


Ссылка на Hydra в торе. Как попасть на Гидру onion с помощью ТОР браузер.





hydraruzxpnew4af.anion









Как войти на Гидру без ТОР браузера и купить кокс чистый?

Площадка с наркотиками онлайн, в телеграме, в торе, в клирнете.

Реусрс который вы так просили: амфитамин, спайс, гашиш, чистейший кокаин, героин, лсд — все доступно на официальном hydra2web магазина гидра.

Москва, Санкт-Петербург, Владимир, Нижний Новгород, Астрахань, Пермь, Первоуральск, Омск, Казань, Новгород, Астана, Киев, Минск, вся Россия.

Моментальные шопы Гидра — посещение Гидра сквозь онион гарантирует анонимность и защищенность совершения сделок в сети.

Предоставленная разработка Тор расшифровывается как The Onion Router, собственно что значит луковый маршрутизатор, который дает частный канал передачи инфы.

TOR дает собой инноваторскую технологию, а с поддержкой Гидра онион зеркала на ТОР возможно оставаться анонимной личностью в сети Онлайн.

Hydra гидра интернет-площадка разнообразных продуктов, какие невозможно приобрести в простом магазине Уникальный веб hydra2web onion Гидра онион пространно доставляет категорию продукции, которая, в большинстве случаев, не разрешена. Приказывать продукты на данной площадке довольно просто, а самое ключевое, фактически что сохраняется приватность. • Некоторые знаменитые магазинчики и мультимедийные библиотеки оставь в Darknet, чьи продукты воспрещены; • На том же ресурсе потреблять «зеркала» многих знаменитых торрент, какие утратили знаменитость; • Признанный журнальчик вопросов и выводов Утаенные выводы; • Есть множество игровых и развлекательных hydra2web; • Беспросветный интерент располагает буквальный журнальчик Torist и т. Д.

Как войти на Гидру без ТОР браузера Если ежели ради вас прежде нагружать интернет-браузер ТОР, ведь вероятно пользоваться некоторым способом. Потреблять возможность заглянуть для Hydra onion с поддержкой специализированного шлюза, некоторый считается личного семейства «соединителем» промеж вашим устройством и сервером, дозволяющим наведывать подобные ресурсы. В предоставленном случае переданный рецепт доставляет непосредственную ссылку, какая настроена определенным образом. Порядок преодолеют наведывать лавочка Hydra (гидра) с безусловно всякого браузера и с всякого прибора.

О гидре

Гидра зеркало Рабочее зеркало Гидра – список своевременных зеркал Hydra тут Не выходит побывать вебhydra2web Hydra? Рекомендуем для вас перечень трудящихся зеркал Гидра онион официального вебhydra2webа Hydra. Всякий раз свежее и животрепещущее зеркало Гидра Онион гиперссылка лишь только у нас на веб hydra2web.

Собственно что это Гидра и ТОР

ТОР – это особая разработка, какая акцентирует возможность сокрыть личную персону в Онлайн узы.

Лавка Hydra, который возможно побывать сквозь Гидра официальный веб hydra2web зеркало, дает собой универсальный интернет магазин оригинальных продуктов, которые не разрешены к перепродаже на нормальных ресурсах.

Данная платформа Гидра отражение весельчак работает по всей земли РФ, Беларуси и Украины совершенные дни 7 дней в недельку.

Так появились не блокируемые зеркала и гиперссылке в площади онион даркнета. Добавь себе оригинальные ссылки на зеркала гидры и делись с друзьями.

Сколько угрожает за употребление наркотиков? - ни сколько, ежели ты правильно используешь неподписанную линию единиц и правильно разыскиваешь закладки.

В сети потреблять больше часть фейковых площадок, какие сделаны для домене onion, TOR, Hydra и многое иное

Водились безотносительно съедены квелые пространства, какие утилизировали ДДосеры для нарушения нашего равновесного плана

Вот и протест для вопрос – как войти на Гидра отражение.

Как не попасть в лапы жуликов

Для такого, дабы избежать расплодившихся в последнее время каждого семейства жуликов, разработчиками была сотворена бесперебойная сеть зеркал

Пользуйтесь Гидра онион зеркало официальный вебhydra2web сохраните ссылку на этот hydra2web в закладки. РКН может ограничить доступ к hydra2webу, скачайте все ссылки с этого hydra2webа к себе на устройство.

Қазақ жігіт салған ән – Zamana
Қызық хикаялар

Қазақ жігіт салған ән

Құрбан қажы ЫбЫРАЙҰЛЫ.

Сонымен мен кезекті еңбек демалысындамын. Оған қоса қалтада Қырымдағы «Алтын масақ» шипажайына жолдама дайын. Мақсатым – жақсылап бір демалып қайту. «Шымкент – Мәскеу» арқылы Адлерге ұшып, Қырымға да жеттім-ау.

Такси арқылы шипажайға келгенімде сәске түс болатын. Фойеде келушілердің жаңа легі абыр-сабыр болып жатыр. Кезекші оларды орналастырумен әуре. Қолымдағы жолдама қағазым мен төлқұжатымды дайындап, кезекшіге мен де жақындадым. Осы кезде қасыма келе қалған бір жігітті байқадым. Өзі қазақ сияқты, ұзын бойлы, сымбатты. Әдемі қияқтай мұрты бар. Салмақты, сабырмен маған қарап, өзбек тілінде:

– Сәлеметсіз бе, қайдан келдіңіз? – деп сұрады.

– Шымкенттен, – деп жауап қаттым.

– Ә, онда қазақ шығарсыз? – деді енді ол қазақ тілінде.

–  Иә, қазақпын, – дедім.

– Онда сіз менімен бірге жатыңыз, менің қасымда бір орын бос тұр. Соған орналасыңыз, – деді.

– Мақұл, онда танысайық, – деп қолымды созып, атымды айттым.

– Еркін Байғараев, – деді ол.  Сөйтті де:

– Бұл кісі маған жерлес екен, менің бөлмемдегі бос орынға ауыстырыңызшы, – деп кезекшіге тілек етті.

* * *

Сонымен екеуміз бір бөлмеге орналастық. Тамаққа да бірге барамыз. Шипажайдың ем-домын түске дейін қабылдаймыз. Түстен кейін теңізді жағалап қыдырамыз. Еркін өзін қазақпын дейді. Ташкенттегі үлкен бір нан зауытының бас технологы, яғни бас наубайшысы болып істейді екен. Бір байқағаным, Еркін қазақша сөйлегенде тілін төсеңкіреп сөйлейді. Көп сөздерді дұрыс қолданбайды. Бірақ өзбекше сөйлегенді жақтырмайды. Өзі менен оншақты жас үлкен.

Бірде екеуміз ресторанға кірдік. Тамаққа тапсырыс беріп, бір коньякты бастадық. Ерекең қызыңқырап қалды. Бір кезде: «Інім, мен саған бір ән айтып берейін», – дегені. Есін табанда жиды. Бұрын­ғы салмақты, сырбаз қалпына енді. Тамағын қырнап, алдындағы шәйдан кішкене ұрттады да, әнді бастады.

Аузым ашылып қалыпты. Құда­йым-ау, бұл не деген ән?! Ән сұмдық қайғылы әрі әсем. Адамның жан-дүниесі тербеліп кетеді. Еркін екі шумағын айтып барып тоқтады. Енді маған бұл әннің тарихын білу арманға айналды.

* * *

– Інім, сені бір көргенде-ақ жүзің маған сондай ыстық көрінді. Сосын ғой, дереу сені икемдеп, мына орынға жатқызуға әрекет етіп жүргенім. Енді мен саған бұл әннің тарихын айтып берейін, – деп Ерекең ұзын-сонар әңгімесін бастады.

– Бұл әнді шығарған да, орындаушысы да – менің анам. Анамнан мен он жасымда айырылдым. Ал әкемді көрген емеспін. Анамның айтуынша, ол ашаршылықта опат болған. Анамның аты – Сымбат еді. Мен есімді біле бастаған кезде біз бір өзбектің үйінде тұратынбыз. Анам бір күн өзбектің бөлмесіне барып жатады, ал бір күн екеуміз бірге жатамыз. Есейе келе түсіндім, анам сол өзбектің екінші әйелі екен.

Өзбек зор денелі, сұсты. Бала-шаға ол отырған жерге бармаймыз. Өзі отыратын бөлмеде қабырғада тапанша, қылыш, қанжар ілулі тұрады. Кей кезде түнделетіп біреулер келеді. Анамның айтуынша, бұл өзбек уақытында басмашылардың басшысы болған. Ташкенттің шетінен осы ауланы сатып алып, бұрынғы тірлігін қойып, қазіргі кезде тығылып өмір кешіп жатыр. Ешқайда бармайды. Көшеге шықпайды. Ашуланғанда қолдары дуалда ілулі тұрған тапаншаға қарай ұмтылады.

Қолы бос күні анам мені құшақтап жатып, әңгіме айтады. Әкемнің аты – Қайып. Ол ақын, балуан адам болған. Бұлар ашаршылықтың алдында ғана  жаңадан отау құрған екен. Ұжымдастыру деген пәле басталып, аяғында халық малдан айырылып, тоз-тоз болып кеткен. Бұлар да жан сауғалап, қолдағы азын-аулақ тамақтарын атқа артып, «Ташкентте тоқшылық» деген соң осылай қарай шыққан. «Жолда өліп жатқан адамның есебі жоқ», – дейтін анам. Сол кездерді анам былай деп еске түсіретін:

«Азық-ауқат таусылып, Ташкенттің шетіне ілінгенде әкең де, мен де, аштықтан ісініп, жүре алмайтын халге жеттік. Осы ауланың алдында аштықтан бұратылып жатып қалған екенбіз. Есімізді білмейміз. Бізді осы өзбек ішке кіргізіп алып, бәйбішесіне аз-аздан аузымызға сүт құйғызып, тірілтіп алыпты. Қысқасы, осы өзбектің арқасында аман қалыппыз.

Оншақты күннен кейін тамаққа тойып, бойымызды тіктеген соң, өзбек бізді жұмысқа салды. Жаспыз, қарын тойған соң, демде екеуміз де құлпырып шыға келдік. Әсіресе, мен ауылда айтулы сұлу болғанмын. Бұл жерде мені көрген өзбектің тіпті есі шығып кетті. Осылай төрт-бес ай өтті.

Бір күні түнде өзбекке үш адам қараңғы түсе келді. Үлкен бөлмеге кіріп алып, көп сөйлесіп отырды. Түн ортасы ауа олар аттанып бара жатып, қасымда жатқан Қайыпты оятып, оның өздерімен бірге жүруін, бір нәрсені Қайыптан беріп жібере­тіндерін айтты. Қайып қипақтап барғысы келмеп еді, өзбек қожа­йын ызғарлана бір қарап: «Бар! Бар деген соң бар!» – деп жекірді. Қайып кетіп, мен жалғыз қалдым.

Екі күн өткен соң мені өзбек шақырып алып, енді Қайыптың келмейтінін, оларды жолда НКВД-ның адамдары ұстап алуға тырысқанда  қарсылық көрсетіп атысып, Қайыптың оққа ұшқанын баяндады. Осы кезде сен ішімде екі айлық едің.

Тағы бір екі-үш күн өткенде өзбек мені өзінің жатын бөлмесіне алып кіріп, әй-шайға қарамай дегенін істеді. Өзбектен жиіркенгенім сонша, табанда өлгім келді. Асылып өлуге бел байладым. Бірақ ішімдегі сені ойладым. Ойладым да, сені өмірге әкелуге бел будым.

Арада бір айдай уақыт өткенде, өзбектің бөлмесінде жатқанмын, «Сымбат, Сымбат» деген сыбырды естідім. Өзбек ояу жатыр екен. Дереу тапаншасын оқтап дайындалды. Тағы да «Сымбат, Сымбат» деген сыбыр естілді. Өзбек атып тұрып, сыбыр естілген жаққа тұра ұмтылды. Солай қарай тарс еткізіп атып салды. Ауланың ішінде қашып бара жатқан адамның дыбысы естілді. Өзбек тағы бір атты. «Ох» деген дауыс естіліп, жым-жырт бола қалды. Содан соң өзбек мені есік-терезесі жоқ бөлмеге қамап қойып, өзі есіктің алдына жатып алды. Таң атқан соң мені қолымнан жетелеп келіп, «күйеуіңді көр» деп ауланың түкпір жағына алып барды. «Құдай-ау, мынау Қайып қой!». Дуалдан аса бергенде атқан болу керек, аяғы арғы бетте, басы дуалдың бергі жағында асылып тұр. Оқ бел омыртқадан тиіп, белді үзіп жіберген сияқты, ортасынан екі бүктеліп салбырап қалған.

Көзімнен аққан жасымды тия алсамшы. Бұрынғы ерке, балуан, атақты Қайыптың мына өлімі мені тіпті есеңгіретіп жіберді. Өзбек маған мұны «Қайыптан күдерін үзсін» деп әдейі көрсетіп тұрғанын түсіндім. Түсіндім де, енді сені өмірге әкелуге белді бекем будым.

Бәйбіше екеуміз кезек-кезек қожа­йынға барып түнейміз. Ол да өзбектің әдемі келіншегі. Өзбектен төрт баласы бар. Алды онға келіп қалған. Қалғандары әлі майда, жас еді.

Сөйтіп жүріп сені босандым. Атыңды «Еркін қояйын» деп өзбектен сұрандым. «Қоя бер!», – деп дүңк етті.

Ендігі менің мақсатым – сені ер жеткізіп, адам қатарына қосу. Содан кейін әкеңнің туған жеріне апарып көрсету. Саф ауасын жұттырып, бұлағынан су ішкізу».

Анам маған қазақ деген халық барын, олардың жігіттері ержүрек, мырза, еркіндіксүйгіш болатынын айтқан еді. Әртүрлі аңыздарды, халықтың әңгімелерін көп білетін. Осылайша анам мені барынша қазақи рухта тәрбиелеуге тырысты. Өзбек әкені анам да, мен де жан-тәнімізбен жек көрдік. Бірақ амал жоқ, сол ауланың ішінде өмір сүреміз. Далаға шығып ел-жұртпен араласу бізде жоқ. Бәйбішенің балаларымен арамыз тіпті жаман. Үлкен баласы есебін тапса мені жұдырықпен салып өткенді машыққа айналдырған. Мен де аямаймын. Өзімнің шамам келгенше қарсылық көрсетемін. Тіпті болмаса әлім жететін бір-екеуі бар. Өшімді солардан аламын. Бәріміздің де аяқ тартатын бір адамымыз бар. Ол – өзбек қожайын. Ызғарлана бір қараса болды, жым боламыз. Ашуы келгенде «мынау ма­йып болады-ау» деп ойламайды. Қолына не түссе, сонымен періп жібереді.

Сөйтіп жүргенде соғыс басталды. Мен ол кезде онға келіп қалғанмын. Анам марқұм маған сыбырлап, «енді бір-екі жыл шыдасақ, бұл пәледен қашып құтыламыз. Елге, туған жерге барамыз», – деп қоятын. Анам еліне деген сағынышын әлгі әнмен білдіретін. Әрине, әнді ауланың ішінде жүріп айтуға мүмкіндік жоқ. Жатқан кезде, оңашада айтатын. Маған да үйретті. «Аманшылық болса, осы әнді айтып ауылға, елге барамыз», – дейтін.

Иә, інім, бірақ олай болмады. Соғыс басталған жылы бес-алты күн  ауырып, анам қайтыс болды. Қайтыс боларының алдында қолымды қысып жатып: «Ұлым, еліңе бар», – деді де, жүрегі қысылып, сөйлей алмай қалды.

Енді мен жалғыз қалдым. Өзбек ошағы маған жат. Тағы бір оншақты күн өткенде өзбек те отырған жерінде құлап, қайтыс болды, – деп бір тоқтады ол.

* * *

–- Бұдан кейінгі өмірімді еш пенденің басына бермесін. Барлық билік үлкен ұл  Ешматқа өткен. Бұрыннан менімен өш ол енді маған тамақ бермей, берсе де қорлап, мазақтап беретін әдетке көшті. Соғыс күшіне енген. Елде тағы да жоқшылық белең алған. Бір күні Ешмат мені терезесі жоқ, қараңғы бөлмеге қамады. «Енді сен осы бөлмеден шықпай жатып, аштан өлесің» – деп біраз тепкілеп алды да, сыртынан құлыптап кетіп қалды. Қанша күн, қанша уақыт өткенін білмеймін, аштықтан бұралып өлейін деп жатқанымда, баяғы бәйбіше жәй ғана келіп, есікті ашып, қолымнан жетелеп көшеге шығарды да: «Енді бұл үйге жолама, Ешмат үйде жоқ, енді қолына түссең өлтіреді, осы көшемен кете берсең базар бар, Ташкенттің орталығына жетсең, бір күнің өтер», – деп шығарып салды.

Жүріп келемін. Аштықтан бұралып әр жерге бір құлаймын. Бірақ Ешматтың қорлығы есіме түссе, тұра сала алға жылжимын. Қанша жүргенім, қалай қарай жүргенім есімде жоқ. Бір дарбазаның алдына келіп, талып құлаппын. Есімді жисам, бір кісі қасымда отыр. Өзімді жатқызып қойыпты. Аузыма бірдемелерді тамызады. Не керек, осы адам мені ертесіне үйіне алып келді. Сөйтсем, бұл кісі нан зауытының дарбазасының алдында тұратын күзетші екен. Тәлтіректеп келіп құлаған мені көріп, өзінің қарауыл күркесіне әкеліп, аузыма су тамызып, бөлке нанның жұмсағын майдалап аузыма тығып тірілтіп алыпты. Сонымен, менің жаңа өмірім басталды.

Жаңа әкемнің аты – Байғара, кемпірінің аты – Ақшакүл. Баяғы ашаршылық жылдары Қазақстаннан ауып келіп, осы жерге тұрақтап қалыпты. Нан зауытында қарауыл болып істейді. Екеуі ғана тұратын аядай ғана бір бөлмелі үйлері бар. Ешкіммен қатыспайды. Өздерінің айтуларынша ұлдары да, қыздары да болған. Бірақ олар ашаршылық жылдары түгел опат болған. Өзі заманында ауқатты, бай адам болғанға ұқсайды. Мені «Құдай бізге арнайы жіберген бала» деп екеуі де қатты қуанды. Барын алдыма тосып, асты-үстіме түсіп бәйек. Ұзамай мені мектепке берді. Ол кезде сыныпта менен де үлкен балалар оқи беретін. Фамилиямды «Байғараев» деп жаздырды. Үйтіп-бүйтіп жүріп, кейінірек метрке (туу туралы куәлік) әперді. Қысқасы, бауырым, «бір аштықтың бір тоқтығы болады» деген рас екен. Демде адам болып қалдым.

Кейіннен соғыс дауылы басылды. Ел етек-жеңін түзей бастады. Біз Ташкент қаласын нан өнімдерімен қамтамасыз ететін үлкен нан зауытының айналасында тұрамыз. Елуінші жылдардың ортасында әкем Байғара да, көп ұзамай анам Ақшакүл де дүниеден өтті. Мен жалғыз қалдым. Әкемнің бұрынғы істеген жері – нан зауыты мені қам­қорлығына алып, қамыр илеушінің жәрдемшісі етіп жұмысқа қабылдады. Сол жерде жүріп, кешкі мектептің он жылдығын бітіріп, одан кейінірек жеңіл өнеркәсіп институтын бітірдім. Қызметім біртіндеп жоғарылап, сол нан зауытының бас технологы дәрежесіне дейін жеттім.

Жеңгең Қалдыкүлден екі бала, үш қызымыз бар. Жеңгең де – қазақ. Мен жетім қалған соң көпке дейін үйлене алмай жүрдім. Есіл-дертім – қазақ қызына үйлену. Баяғы өзбектің үйінде анам екеуміз көрген қорлықтар есіме түскенде, өзбектен қыз алмақ түгілі, атын атағым келмейтін едім. Сөйтіп жүргенде сол нан зауытына әп-әдемі жас қыз наубайшының жәрдемшісі болып жұмысқа орналаса қалды. Таныса келе оның қазақ қызы екенін білдім. Ол да жетімдіктің зардабын тартқан жан екен. Анасымен екеуі ғана тұрады. Әкесі соғыста қаза болған. Іздегенге – сұраған. Екеуміз көп ұзамай үйлендік. Қалдыкүлдің анасының қолына кіріп алдым. Анам ертерек қайтыс болып, жетімдіктің зардабын тартып жүрген мен енемді анамдай әлпештедім. Ол кісі де өле-өлгенше «Еркінтайым» деп кетті. Жесірлік пен жетімдіктің тауқыметін тартып жүрген екеуіне мен үлкен бір пана болдым. Қайыненем немерелерін көріп «бақыттымын» деп дүниеден өтті.

Үйде қазақша сөйлескенімізбен  балаларымның жолдастарының бәрі – өзбектер. Отырған жерімізде қазақтар жоқ. Мектепті де өзбекше бітірген. Бір келінім – өзбек қызы. Балам екеуі бөлек тұрады. Үй-ішімізбен құжатта өзбекпіз. Кезінде төлқұжат алар кезде төлқұжат бөлімінде отырған бір өзбекке: «Мен – қазақпын, қазақ деп жаз», – десем, бетіме қарап күледі. «Сіздің әкеңіз Байғара да, анаңыз Ақшакүл де – өзбек, сондықтан міндетті түрде өзбек боласыз», – деп қарап тұр. Қарасам, баяғы әкем алып берген метркеде айдан анық қылып: «Әкесі Байғара – өзбек, анасы Ақшакүл – өзбек», – деп жазып қойған. Істейтін амалым болмады.

Жеңгең Қалдыкүлдің тарихы да осындай. Кезінде оның да ата-анасы өзбек болып жазылған. Сондықтан мен қазақ көрсем туысқанын көрген адамдай, жанынан шықпай қаламын. Сені көргенде де қазақ-ау деп шамалап, бір әңгімелесіп, құмарымды тарқатайын деп ойладым, – деп әңгімесін аяқтады Ерекең.

* * *

Ұйықтап қалыппыз. Ертеңгі асқа кешігіңкіреп келдік. Шипажайдағы ем-домымызды алып болған соң, Ерекең екеуміз теңіз жағасына серуенге шықтық. Кейінгі әңгіме менің көкейімнен кетпейді. Біраздан соң: «Ереке, анаңыздың өтініші бойынша туған жеріне бардыңыз ба?» – деп сұрадым. «Бардым», – деді Ерекең.

«Анамның айтқаны бойынша жобалап іздедім. Тіпті бір емес, қатарынан үш жыл іздедім. Әр жыл сайын еңбек демалысына шыға сала жеңгеңе «мен елімді табуға кеттім» деймін де, Қазақстанға қарай тартамын. Анамның айт­қан жерлерін таптым. Бірақ барлық жерлердің аттары өзгеріп кеткен. Ол жерлерде қазір қазақтар жоқ. Бәрі орыстанып кеткен. «Хлебное, Первомаевка, Октябрьское» деп кете береді. Анамның кезіндегі аттарды ешкім білмейді. Тіпті, қарияларының өзі әрең-әрең есіне түсіреді.

Дәулетбай, Әбдіғаппар деген ағаларын, Жұмабай, Әлден деген қайынағаларын айтқан еді. Әлденнің бір баласын таптым. Ағамды көріп тіпті қарным ашты. Фамилиясы «Алданов» болып кеткен. «Қайып деген әкеңнің інісі болған екен. Мен – соның баласымын» десем, білмейді. Нағашыларымды, бас­қа туыстарымды сұрасам, оны да білмейді. Айналасының бәрі орыс. Өзі аздап қана қазақша біледі. Ал балалары тіпті білмейді. Ешқандай бауырмалдық сезім жоқ. Бауырыммен кеңшар кеңсесінде жолығып едім, үйіне ертіп баруға жарамады. Қасында тұрған бір үрпекбасты «менің балам» деп таныстырып еді, онысы менен қашып, жоламайды. Әкесі екеуі орысша сөйлеседі. Сонымен Ташкентке қайттым. Одан кейін ол жаққа бармадым. Баруға зауқым да болмады».

* * *

Осымен бұл әңгіме менің көкейімде қалды. Ауылға келген соң Ерекеңмен көпке дейін қарым-қатынас жасап тұрдық. Оқтын-оқтын зайыбым екеумізді қонаққа шақыратын. «Сендермен бір дастархан басында отырып, қазақша сөйлесіп, шер тарқатайын», – деп отыратын. Біз барсақ, базардан қой әкеліп соятын. Онысы баяғы анасынан естіген «қазақтар қонақ келсе, мал соятын» дегенді орындағаны. Қойдың етін жеп, өзбектің көк шайын ішіп, рахаттанып отыратынбыз.

Ерекең зейнеткерлікке шыққан соң, көп ұзамай жүрек талмасынан қайтыс болды. Ұзамай жеңгеміз де о дүниеге аттанып кетті. Артында қалған балалары өзбектеніп кеткен. «Қазақпыз» деп айтпайды. Ұлдары өзбек қыздарына үйленген, қыздары өзбекке тұрмысқа шыққан. Ешнәрсе дей алмайсың. Ұлы Октябрь революциясы деген пәленің қазақ халқына тигізген «пайдасы» осындай.

Толығырақ

Ұқсас жазбалар

Back to top button