Где продают стафф через закладку?

Добавь к себе рабочие зеркала гидры .

Уникальный способ обхода блокировоки.

Hydra зеркало HYDRA:ONION:РАБОЧИЕ:ЗЕРКАЛА:SHOP:ГИДРА:САЙТ:ЗАЙТИ:ССЫЛКА

Гидра сайт
HYDRARUZXPNEW4AF
HYDRA2WEB


Ссылка на Hydra в торе. Как попасть на Гидру onion с помощью ТОР браузер.





hydraruzxpnew4af.anion









Как войти на Гидру без ТОР браузера и купить кокс чистый?

Площадка с наркотиками онлайн, в телеграме, в торе, в клирнете.

Реусрс который вы так просили: амфитамин, спайс, гашиш, чистейший кокаин, героин, лсд — все доступно на официальном hydra2web магазина гидра.

Москва, Санкт-Петербург, Владимир, Нижний Новгород, Астрахань, Пермь, Первоуральск, Омск, Казань, Новгород, Астана, Киев, Минск, вся Россия.

Моментальные шопы Гидра — посещение Гидра сквозь онион гарантирует анонимность и защищенность совершения сделок в сети.

Предоставленная разработка Тор расшифровывается как The Onion Router, собственно что значит луковый маршрутизатор, который дает частный канал передачи инфы.

TOR дает собой инноваторскую технологию, а с поддержкой Гидра онион зеркала на ТОР возможно оставаться анонимной личностью в сети Онлайн.

Hydra гидра интернет-площадка разнообразных продуктов, какие невозможно приобрести в простом магазине Уникальный веб hydra2web onion Гидра онион пространно доставляет категорию продукции, которая, в большинстве случаев, не разрешена. Приказывать продукты на данной площадке довольно просто, а самое ключевое, фактически что сохраняется приватность. • Некоторые знаменитые магазинчики и мультимедийные библиотеки оставь в Darknet, чьи продукты воспрещены; • На том же ресурсе потреблять «зеркала» многих знаменитых торрент, какие утратили знаменитость; • Признанный журнальчик вопросов и выводов Утаенные выводы; • Есть множество игровых и развлекательных hydra2web; • Беспросветный интерент располагает буквальный журнальчик Torist и т. Д.

Как войти на Гидру без ТОР браузера Если ежели ради вас прежде нагружать интернет-браузер ТОР, ведь вероятно пользоваться некоторым способом. Потреблять возможность заглянуть для Hydra onion с поддержкой специализированного шлюза, некоторый считается личного семейства «соединителем» промеж вашим устройством и сервером, дозволяющим наведывать подобные ресурсы. В предоставленном случае переданный рецепт доставляет непосредственную ссылку, какая настроена определенным образом. Порядок преодолеют наведывать лавочка Hydra (гидра) с безусловно всякого браузера и с всякого прибора.

О гидре

Гидра зеркало Рабочее зеркало Гидра – список своевременных зеркал Hydra тут Не выходит побывать вебhydra2web Hydra? Рекомендуем для вас перечень трудящихся зеркал Гидра онион официального вебhydra2webа Hydra. Всякий раз свежее и животрепещущее зеркало Гидра Онион гиперссылка лишь только у нас на веб hydra2web.

Собственно что это Гидра и ТОР

ТОР – это особая разработка, какая акцентирует возможность сокрыть личную персону в Онлайн узы.

Лавка Hydra, который возможно побывать сквозь Гидра официальный веб hydra2web зеркало, дает собой универсальный интернет магазин оригинальных продуктов, которые не разрешены к перепродаже на нормальных ресурсах.

Данная платформа Гидра отражение весельчак работает по всей земли РФ, Беларуси и Украины совершенные дни 7 дней в недельку.

Так появились не блокируемые зеркала и гиперссылке в площади онион даркнета. Добавь себе оригинальные ссылки на зеркала гидры и делись с друзьями.

Сколько угрожает за употребление наркотиков? - ни сколько, ежели ты правильно используешь неподписанную линию единиц и правильно разыскиваешь закладки.

В сети потреблять больше часть фейковых площадок, какие сделаны для домене onion, TOR, Hydra и многое иное

Водились безотносительно съедены квелые пространства, какие утилизировали ДДосеры для нарушения нашего равновесного плана

Вот и протест для вопрос – как войти на Гидра отражение.

Как не попасть в лапы жуликов

Для такого, дабы избежать расплодившихся в последнее время каждого семейства жуликов, разработчиками была сотворена бесперебойная сеть зеркал

Пользуйтесь Гидра онион зеркало официальный вебhydra2web сохраните ссылку на этот hydra2web в закладки. РКН может ограничить доступ к hydra2webу, скачайте все ссылки с этого hydra2webа к себе на устройство.

Арыс жағасында жолыққан ағай – Zamana
Қызық хикаялар

Арыс жағасында жолыққан ағай

Шымкент шаһарына біраз жылдардан бері  қатынап істейтіндіктен жол азабын бір кісідей-ақ татып келе жатқанымды енді  сіздерден жасыра алмасым анық.

Өз көлігің болмаған соң кез-келген техникаға қол көтеріп, жол жиегінде пұшайман халді бастан кешіп тұрады екенсің. Жер қара, күн жылыда қиыншылық онша туындай қоймайды. Ал қақаған қыс пен ми қайнатар  аптап ыстыққа қанша темірден жаралсаң да жүйкесі құрғырдың  сыр беріп қоятыны бар. Мұндай кезде көлік жүргізушілердің де мерейлері асқақтап, жол ақысын қалағандарынша көтеріп, түкіріктері жерге түспей кететіндері  жасырын емес қой.

Міне, бүгін де Шымқаладан терлеп-тепшіп, өліп-талып дегендей, кешкі сағат алтыда үйге әрең жеттім. Ауа жетпеген балықтай аузым кеуіп, содан  үйдегі көк шайға төне бердім. Даладағы 40 градус ыстық пен автобус ішіндегі қапырық араласқанда қанша мықты болсаң да жаныңды қоярға жер таппай қиналатыныңды жоққа шығара алмайсың ғой. Бір жақсы жері осындай қиналған сәтте біздің шомылатын суымыз жап-жақын. Егер  ерінбей үйден  бес жүз қадамдай жерді артқа тастасаң, Арыс өзені сылқ-сылқ күліп ағып жатқан жерден бір-ақ шығасың.

Бабы әбден келіскен көк шайды ұзақ сораптай ішіп болған соң менің қоныс тебетін жерім де осы Арыстың маңайы. Қалың терге малшынып келетін мен өзенге асығыс түрде бір  сүңгіп алам да құм үстіне отыра кетем.  Осылайша құм үстінде дел-сал болып мәңгіріп жатқанымда Арыстың арғы бетінен атты кісінің өзенді шолпылдата кешіп келе жатқанын байқадым. Содан ол тура мен жатқан жерге тоқтады да атының шылбырын  жиде ағаштарының біріне байлады. Сосын маған қарап:

– Ассалаумағалейкум! – деп күректей жалпақ алақанын алыстан ұсынды. Күнге күйгеннен бе, жоқ әлде тумысынан солай ма, қара түсті, бұжыр-бұжыр өңді, басына айыр қалпақты қисайта киген кісі жаныма келіп тізе бүкті. Жасы шамамен 45-50-лерде болар деп іштей топшыладым.

Сонымен, «жылқы кісінескенше, адам сөйлескенше» дегендей бір-бірімізден жөн сұрастық. Алдымен қысқаша өзімді таныстырып өттім. Ал ол кісі менен алты жастай үлкен болып шықты. Есімі – Текебай екен. Бізбен көршілес  Бірлік дейтін ауылдың тұрғыны көрінеді. Айтуына қарағанда, үш жылдай болып қалыпты, жеке адамдардың тана-торпақтарын бағып жүргеніне. Мал бағатын жері біз отырған жерден онша қашық емес сияқты. Ерте көктемнен қашан қар түскенше малдарды бағып, кейін егелеріне санап өткізеді екен. Әрине, Текебайдың бұл еңбегінің тегін еместігі, ақылы екендігі түсінікті болса керек. Өзара таныстық әңгімеден соң ол орнынан тұрып, атының үстінде салақтап тұрған қоржынын жерге түсірді. Сөйлеген сөзіне қарағанда Текебай менің көзіме онша жаман адам емес сияқты болып көрінді.

Алдымен кленкі пакетке салған тандыр нанды алып шыққан ол қоржынның екінші жағынан сопаң еткізіп бір шөлмек арақты да суырып алды. Одан әрі  үш-төрт қызыл қызанақ пен ұзындау келген қиярлар да газет-дастарханнан орын алды. Осылайша тамақ мәселесін бір жақты жайғастырып алған Текебай маған кенеттен:

– Сенің мұнда отырғаныңа біраз болып қалды ма? – деп бір көзін сығырайта қарады.

– Бір сағаттан асып қалды-ау, шамасы.

– Онда қолдарында магнитофоны бар екі қыз бен бір жігіт осы жерден өтті ме? – деді одан әрі Текебай маған үміттене қарап.

– Жоқ, ешкімді де көрген жоқпын, – дедім мен.

Текебай етігінің қонышынан аңшылар ұстайтын  екі жүзді пышағын шығарып, оны сумен жақсылап жуып алды. Сосын жаныма келіп қияр мен қызанақтарды ірірек етіп турай бастады. Пысықтығына басып, бір шөкім тұзды «закускаларының» үстіне себуді де ұмытқан жоқ. Осы тұрпатына қарағанда талай бәлені көрген қусың-ау дедім іштей сыр түйіп.  Арақтың шөлмегінің аузын білдірмей бір шеті кетік  тісімен жұлып алған Текебай қоржыннан іші-сырты әбден тозып кеткен ескілеу қалайы кружканы шығарды. Осылайша барлық «асай-мүсейін» реттеп алған Текебай одан әрі ішімдік толы бөтелкені лақылдата кружкасына толтырды.

– Ал, таныстық  үшін, Өмеке, алып қоялық. Сенің жасың менен кіші екен. Бірақ жолың үлкендеу ғой. Давай қане, тартып жібер, – деп Текебай арақ толы кружканы менің алдыма қарай жақындатты.

– Текебай көке, айып етпеңіз. Мен мүлде ішпеуші едім. Әрі денсаулығым да көтермейді. Мүмкін болса өзіңіз ала беріңіз, – деп сол сәт  ат-тонымды ала қаштым.

– Обшым ішпейсің бе, жоқ әлде менімен, қарапайым бақташымен ішкің келмей отыр ма? – деп Текебай маған сынай қарады да, неге екені белгісіз өзінен өзі кеңкілдей күлді.

–  Жоқ, ала беріңіз. Ниетіңізге рахмет. Мен ішпеймін.

– Онда  маған құйып беріп отыр. Өзім құйып, өзім ішкенім жараспас. Келістік пе?

– Мейлі, келістік, – деп қуанып кеттім. Кружканы үлкен жайын аузына еркін қондырған жаңа танысым – Текебай арақты сыздықтата жұтып, босаған ыдысты орнына қойды. Одан әрі біздің ауылдан өзі танитын адамдарды сұрап, оларды біршама сөз етіп отырды.

– Сен Қайырбекова Гүлайым деген қызды білесің бе? – деді біраз үнсіздіктен соң тәтті дәметкен жас баладай маған сүзіле қарап. Гүлайым дейді… Ау, ол менің кластасым емес пе? Көз алдыма сабақта  ең алдыңғы партада отыратын қасы-көзі қарақаттай, сұңғақ бойлы, аққұба өңді, талдырмаш денелі қыз тұра қалды. Өздігінен көп сөйлей қоймайтын оның  бір күлсе, қоймай күлетін әдеті бар еді. Сабақты да жақсы оқитын. Гүлайымның есімін күтпеген жерден есіткен кезде менің есіме оқушы  кездегі бір оқиға еріксіз түсе кетті.

Сегізінші класта оқып жүргенімізде бізді колхоздың алмасын теруге жәрдемге апарды. Әлі есімде,  алма ағаштары мен басқа да ағаштардың бойларынан  жапырақтар  жамырай жауып тұрған  жанға жайлы қоңыр күз болатын. Күліп-ойнап жүріп өзімізге тиесілі нормамызды  бітіріп тастаған болатынбыз сол күні. Сосын қайтайын деп жатқанымызда:

– Өмірбек! – деген дауыс шықты. Жан-жағыма қараймын. Ешкім жоқ, ешкім көрінбейді.

– Өмірбек, не, естімедің бе? Бері келші, –  деді тағы сол дауыс. Сөйтсем, Гүлайым екен маған жақындау  алма ағашының үстінде дауыстап  тұрған. Ал мен оны қалың жапырақтардың арасынан көрмей тұр екенмін.

– Мә, мына  шелектегі алманы алып жіберші. Өзім түсе алмай тұрмын, – деді даусы сыңғырлай. Мен бірінші оның алма толы шелегін жерге абайлап  түсіріп алдым. Сөйттім де, Гүлайымның өзіне түсуге жәрдемдесейін деп қолымды жоғарыға қарай соза бергенде  ол мені күтпестен  жерге секіріп түсті. Ал, менің қолым болса созылған күйде оның төсіне тиіп былқ ете қалды. Қолым бейнебір шоққа күйіп қалғандай өзімнен өзім қуыстанып, біраз күнге дейін Гүлайымның бетіне қарай алмай жүрдім.

Осы оқиғадан соң Гүлайымға жолығудан  мүлде қашатын болдым. Ол  мені көргенде үнсіз жымиып тұра  беруші еді. Кейінірек мектепті бітірген соң оны Қызылордадағы педучилищеге оқуға түсіпті деп есіткем. Ал әскерде жүргенімде ол тұрмысқа шығып кетіпті. Бітті, болды, одан кейін оны көрген емеспін.

– Неге үнсіз қалдың? Не, ол қызды танымайсың ба? – деген Текебайдың сөзінен селк етіп, есімді жинап алғандай болдым.

– Ә, танимын ғой. Бізбен бірге оқыған. Қазір Қызылордада тұратын шығар, – дедім.

– Ауылдарыңа келіп тұра ма? – деп Текебай да тақылдап қоймады.

– Білмеймін, оны көрмегеніме отыз  жылдай болып қалған шығар, – деп мен шынымды айттым.

– Оны сұрап жатқаным, сол Гүлайымның маған берген уәдесі бар еді, – деп Текебай әңгімесін бастай жөнелді.

– 1974 жылы әскер қатарынан оралған болатынмын. Жастық шіркіннің оты лаулап, жер-дүниеге сыймай жүрген кезіміз. Ауылда күнде той, күнде қызық дегендей, жалғанды жалпағынан басып жүріп жаттым. Содан бір күні армияда бірге болған сенің ауылыңдағы Дөңқара досым туған күніне шақырды. Ұрынарға қара жер таппай жүрген біздей бойдақтан қандай отказ болсын. Пысықтығы өзімнен өткен Ноқтабай деген жолдасымды қасыма ертіп, іңір кезінде  осы Мақталыға жетіп келдік.

Жиырма шақты қыз-жігіттер жиналған кезде туған күн кеші де басталып кетті. Өлең айттық, би биледік. Ішімдіктерді де аяусыз сілтеп жаттық. Одан кейін «Қас пен дос» ойынын ойнадық.

Осы ойын кезінде мен айыпты болып қалдым. Жаңағы сөз болып отырған Гүлайым айыпкерлердің тағдырын шешетін соттың ролін ойнап отырды. Әй, өзі де ол кезде рең-басы тап-таза, аққұбаның әдемісі, сұлу қыз еді ғой. Сол отырыстың көркі де, гүлі де Гүлайым болғаны шындық. Жігіттердің бәрі оған ерекше ілтипатпен қарап жүрді. Басқа айыпты жандарға «өлең айтсын», «би билеп берсін», «күлдіргі әңгіме айтсын» деп үкім шығарған Гүлайым дәл маған келгенде жазаны барынша күшейтіп, «тап қазір тірі бақа тауып әкелсін» дегені. Гүлайымның бұл сөзіне сол жердегі  қыз-жігіттер ду етіп күліп жіберді. Өзіме шығарылған қатаң үкімге алғашқыда қатты сасып қалған мен  амалым жоқтықтан  бақа тауып әкелуге  нартәуекел деп бет бұрдым.

«Қараңғы түнде бақаны қайдан таппақсың? Бекерге әуре болмасаңшы», – деп достарым мені сабама түсіруге тырысуда. Ал бірақ мен айтқанымнан қайтпауға бекіндім.

– Жарайды, – дедім өзіме-өзім нық сеніммен. – Егер  бақаны тауып әкелсем, оның өтеуін немен өтейсің, Гүлайым?

– Қалағаның болады, – деді Гүлайым жүзі бал-бұл жайнап. – Ал, тауып әкелмесең, мына шиыршықталған жуан сүлгі арқаңда ойнайтыны есіңде болсын.

Сонымен ұрыста не тұрыс болсын? Далаға шықтым. Мезгіл – мамыр айының ортасы. Табиғат шіркін әсемдігімен мүлгіп тұр. Лүп еткен жел жоқ. Түнгі  аспан төріндегі шыпырлаған сансыз жұлдыздар «Сұлу қыздың тілегін орындай алар ма екенсің…» дегендей тым биіктен жымыңдай қарайды. Мен алдымен Дөңқараның үйінің айналасын мұқият бір қарап шықтым. «Мә, мені ұстай ғой» – деп жорғалап жүрген бақа көрінбейді. Кенет Дөңқараның үйіне кірер тұстағы ағаш баспалдақ есіме түсе қалсын. Қазір ғой, күн жылы болып тұр, құрбақа болса негізінен ылғал жерді паналайды. Мүмкін баспалдақтың астынан табылып қалар.

Осы оймен сыртқы пошымы үлкендеу  көрінгенмен көтеруге болатын баспалдақты жайлап көтеріп, шетке қойдым. Ой, құдайым – ай! Шынында да, біреу емес, денелері ала-ала үш-төрт бақа секіріп шыға келсін… Мен шап беріп екеуін ұстап алдым. Сосын баспалдақты орнына жайлап  қойып, өзімше қансонардан бос қайтқан көңілсіз аңшыдай, басым салбырап үйге кірдім. Жер тепкілеп билеп жатқандар менің сұлқ түскен кейпімді көріп, бірден  билегендерін доғара қойды. Жаныма ор қояндай ойнақтап Гүлайым келді.

– Не болды, сері жігіт? Білем жағдайыңды. Бірақ, амалым қанша, ойын шартын бұза алмаймын. Әй, Ертас, әкел әлгі сүлгіңді. Бұған  еш қиналмастан жиырма дүрені жақсылап салыңдар – деді сұлу қыз мені бір жағынан аяғандай көзқараспен қарап қойып. Мен аз-кем үнсіз тұрдым да:

– Дат, тақсыр! – дедім мүләйімсіп.

– Датың болса айт!

– Мен әрине, сіздің шартыңызды орындай алмадым. Шарт бойынша сізге бір бақа ұстап әкелуім керек еді.  Ал мен оңбаған сізге біреу емес, екі бірдей бақа әкеліп отырмын. Кешіріңіз, ханшайым! Сізге деген тартуымды қабыл алыңыз, – деп амалым құрығандай өтірік күрсініп қойып, жерге жалп етіп отыра кеттім. Мені әлдеқашан жеңілдіге санап отырған көпшілік сол арада бәрі бірдей жамырап қоя берді.

– Қане, көрсетші бақаңды!

– Біреу емес, екеу дейді…

– Ой, өтірігіңе болайын!

Одан әрі шыдап тұра алмай шалбарымның терең қалтасында тыпырлап жатқан түсі суық бақаның біреуін көпшілікке, ал екінші бақаны «лично» Гүлайымға қарай ұсындым. Денесі ала-ала, ұсқынсыз бақаны көріп Гүлайым бетін баса қаша жөнелді.

Сонымен қойшы, менің мерейім бір сәтте  үстем болып шыға келді. Ол кеште мен тек Гүлайым сұлумен ғана болдым. Би билесек те, тамақ ішсек те қатар отырдық. Таң атуға жақындағанда оны үйіне дейін шығарып салдым. Ұмытпасам, оның үйі ескі мектептің жанында болатын. Клубты қоршаған қалың ағаштардың ішінде Гүлайымды құшағыма қыстым. Ой, ол бір қайталанбас дәурен екен-ау! Сонымен екеуіміз алдағы уақытта  жүретін болдық. Келесі жылы үйленетін болдық деп шештік. Ол мені күтетін болды. Әйтсе де, кейінірек екі рет іздеп барғанмен үйінен таба алмадым. Одан әрі өмір-өзен басқаша арнамен  өтіп кетті ғой.

Бір тойда Састөбенің жігіттерімен төбелесіп, содан басым шатылып, үш жылдай темір тордың  дәмін татып келдім емес пе? Түрмеден келген соң өз алдыма отау көтеріп, үй болдым. Нәрестелі болмай жатып шешем қайтыс болып кетті. Бірақ арада қанша жылдар өтсе де Гүлайымның сол кештегі сүйкімді жүзі көз алдымнан кеткен емес. Шіркін-ай, сонда ұяңдық танытпай бірден іске кіріскенде мүмкін Гүлайым мендік болып, ал сен нағыз қайным болар едің – ау… – деп Текебай әңгімесін кеңкілдеген күлкісімен бітірді.

Мен жауап орнына  бос кружкаға арақты толтыра құйдым да Текебайдың алдына жақындаттым. Ол күлімсіреген қалпы ащы суды  өңешіне сылқылдата төңкере салды. Шамалы тыжырынып алып, туралған қиярды жайын аузына тоғытып жіберді.

– Қазір қанша бала-шағаңыз бар? Жеңгей не істейді? – дедім одан әрі Текебайды сөйлете түскім келіп.

– Түрмеден шыққан соң  үйлендім дедім ғой жаңа, – деді Текебай әңгімені маған айтқанмен екі көзін Арыстың арғы жағындағы құрақ қамыстарға  қадап.

– Болашақ келіншегімді, шынын айтқанда, апам мен әпкем баяғыда тауып қойыпты. Менен үш жастай үлкен, оның мамандығы мұғалім екен. Былайша рең-басы да жаман емес. Бірақ бойжеткен кезінде ешкімді менсінбей кәрі қыз атанып кеткен. Сонымен, мен жиырма беске, ол жиырма сегізге келгенде үйлендік. Обалы не керек, алғашқы кезде тату-тәтті тұрдық. Келіншегім ауылдағы мектепте мұғалім, ал мен теміржолда вагон қараушы болып еңбек еттім. Әрине, бір үйде үшеуіміз бірдей (апам пенсия алады) айлық алатын болған соң жағдайымыз да тез түзеліп кетті. Алайда жағдай жақсы болған соң адамды түлен түртейін десе дем арасында екен. Уыс-уыс ақшаның буымен жынды суға үйір бола баста дым. Уақыт өте келе бұл әдетім тым жиілеп кетті. Бір-екі  рет удай мас, тәлтіректеп келе жатқан мені пойыз басып кете жаздап, әлдекімдер құтқарып қалыпты.

– Балам-ау, бұл әдетіңді қойсайшы. Бекерге өліп қаласың ғой, – деп апам байғұс талай ұрысты да. Мақұл қоям апа, деймін де артынан қалай бастап кеткенімді өзім де білмей қалам. Сылқия тойып алған сондай күндердің бірінде жазықсыздан-жазықсыз: «Сен менен үлкен кәрі қаншықсың» деп әйелімді ұрып тастаппын. Ертесіне есімді жинасам, әйелімнің бет-аузының сау тамтығы жоқ. Көздері көнектей болып ісіп кеткен.

Осылайша бір аптадай келіншегім менің кесірімнен мектебіне бара алмай қалды. Өмірбек  інім, сенің басыңды одан әрі ауырта беріп не қылайын? Қысқасы, менің бұл қылығыма шыдай алмаған әйелім ақыры адам болмайды екенсің деп кішкене әлдиін көтеріп төркініне біржолата кетіп қалды. Оның артынан шешем қайтыс болды. Осылайша дағарадай бес бөлмелі үлкен  үйде сопайып жалғыз қалдым. Күнде іше берген соң жұмыста қай бір береке болсын. Теміржолдан да көп ұзамай мені қуып шықты.

Әйелімнің артынан талай кешірім сұрап бардым. Бірақ әйелім: «Сендей алқашқа барғанымша қу тіземді құшақтап өткенім жақсы», – деп міз бақпай қойды. Содан жұмыс жоқ, жекенің малын баққаннан басқа істер тірлік  қалмады. Тапқан ақшамды араққа жұмсаймын. Осылай жүріп жеңіл жүріске де бой алдыра бастадым. Көп кешікпей біздің үй жын – ойнаққа айналды. Өзім сияқты әйел қауымына құмар  жігіттермен байланыс орнатып, есімім бүкіл ауылға жайылып кетті…

– Әңгімеңіздің басында осы тоғайдан екі қыз бен бір жігіт өтпеді ме деп менен сұрап қалдыңыз. Құпия болмаса айтыңызшы, олар кімдер еді? – деп осы әңгімемізге дәнекер болып отырған ескі кружканы араққа тағы да толтырып қойдым.

– Бұдан бір апта бұрын пойыздан 20-25-тердегі екі қыз түсіп, біздің ауылға келіпті. Жөн сұрағандарға үй-жағдайымыз жоқ, өзіміз Тараз жақтың қыздарымыз депті. Бәрін айт та, бірін айт, ауылдағы бойдақ жігіттердің жәндері кірді де қалды. Күнде ойын, күнде той… Түнге қарай ауылда қызойнақ басталады дейсің… Осыны есіткен мен қарап тұрам ба? Іздегенге сұраған дедім де жетіп бардым. Сөйтсем, жын-ойнақтың «заведуюшийі» Қипақ деген өзіміздің інішек екен.

– Егер мүмкін болса, бойжеткендерді бір аптаға малдың басына өзіммен бірге ала кетсем деп едім, – дедім елеңдеп.

– Харошо, тәк бүгін среда ма? Бүгін, ертең ол қыздар босамайды. Суббота күні алып кетсеңіз болады.  Алты күнге алпыс  мың теңге болады, көке. Бірақ алдын-ала он  мың теңге залогқа беріп қойыңыз. Қалғанын кейінірек берсеңіз болады, – деді қызарған көзін уқалай түскен Қипақ  блокнотына менің аты-жөнімді жазып жатып. Жаппарқұлда жан бар ма, қалтамда малдан жиналған біраз ақшаларым бар еді. Алдын-ала артығымен төлеп қойдым. Бүгін сағат кешкі сегіз жарым – тоғыздарда  келіп қалуы керек.

– Ол қыздарыңыз ауру-сырқаудан аман ба екен, өзі? – дедім сенімсіздеу үнмен.

– Ауру-сырқауын кім біліпті? Әйтеуір Қипақ інім: «Разговор жоқ, көке, қорықпай қимылдай беріңіз. Олардың саулығына өзім жауап беремін», – деді ғой. Ауру тұрмақ, бәле болып кетсе де тартынайын деп тұрған мен  жоқ. Несіне қорқам, ақшасын төлеп қойдым емес пе?

Осылайша Текебай төмен қарай жұтынып, әлденеге тамсанып отырғанда Арыстың арғы бетінен музыканың дауысы шығып, өзен жағасында келе жатқан екі қыз бен бір жігіттің қарасы көрінді. Оларды менен бұрын аңғарған Текебай соңғы арақты асығыс сіміріп, орнынан шапшаң тұрып кетті. Сосын жылдамдата қоржынына ішкіліктен қалған  қалған тіскебасарларын сүңгітті.

– Ал, жақсы, інім. Мен кеттім. Мүмкін мен туралы жаман ой ойлап отырған боларсың. Бірақ, қайтемін, мендегі жазылмас ауру ғой. Ауру болмасам сүттей ұйып отырған отбасымнан айырылар ма едім. Так что, айып етпе мені, Өмеке. Мейлі, бәрі жақсы болсын. Біз қол алысып қоштаспай-ақ қояйық. Тірі болсақ әлі талай кездесерміз, – деп атына қарғып мінген Текебай өзенді шолпылдата кешіп, Арыстың арғы бетіне асығып кетіп  бара жатты…

Орынтай  КӨМЕКОВ.

Толығырақ

Ұқсас жазбалар

Back to top button