Қаз-қалпында

221 шақырым жолды велосипедпен жүріп өтті

Таяуда Атырау облысы, Құлсары қаласының тұрғыны Құралай Сатымбайқызы Ізбасарова Құлсары мен Бейнеудің арасындағы тас жолда 221 километр жерді велосипедпен жүріп өтті. Мынадай жаздың аптап ыстығында мұндай тәукелге бару үшін қаншалықты ерік-жігер керегін өзіңіз де бағамдап отырған боларсыз?

Құлсары мен Бейнеу Атырау мен Маңғыстау облыстарының шет жағында орналасқан аудандар. Өткен аптада біз осы екі облыстың екі ауданының арасын велосипедпен жалғаған келіншекке хабарласып, көкейдегі сұрақтарымызды қойған едік. Ол бәріне күле отырып, көңілді жауап берді.

«Бұл сапарымды мен екі жыл бұрын ойға алып, жоспарлаған болатынмын, – деп бастады әңгімесін Құралай Сатымбайқызы. – Осы ойымды айтқанда «тыныш жүр» деп көп жақындарым қарсы болды. Себебі жол тым ұзақ. Екі арада елсіз жер көп. Әйел адамға мұндай тәуекелге бару шынында да қолайсыз. Бірақ мен жүріп көргім келді. Сөйтіп ойша дайындықты бастап жібердім.

Негізі адамның мүмкіндігі шексіз. Кедергі тек мида ғана болады. Осы сапарым арқылы мен осыны өзіме дәлелдегім келді. Себебі мен саламатты өмір салты клубын ашып, келушілерге дұрыс тамақтану жөнінде кеңес беремін. Онда көбіне адамның қолынан келмейтіні жоқ, мүмкіндігі өте көп деп жиі айтамын. Соны өзім істей алар ма екенмін деген сұрақты өзіме қойып, күннің ыстығына қарамастан 25-маусым күні сағат 11.00-де жолға шығып кеттім. Ертерек, таңғы салқынмен шықпаған екенмін. Трассаға шықсам күн деген күйіп тұр. Бірақ мен кері қайтып кетпей, алға қарай жүре бердім. Жолға деп бес литр су мен өзім жұмыс істейтін компания өнімдерінен екі литр тамақ әзірлеп алғанмын. Суым да, тамағым да межелі орынға барғанша жетті. Алғашында жолды қысқарту үшін төте жолмен барам деп ойлап, трассадан шығып кеткенмін. Оным дұрыс болмағанын топырақты жолға түсіп кеткенде бір-ақ білдім. «Бір жол бар алыс, алыс болса да жақын, бір жол бар жақын, жақын болса да алыс» деген сөздің мәнісін сонда анық ұққандай болдым. Сосын трассаға қайта шығып, қанша қиналсам да жол қысқарту үшін төте жол іздемеймін деген ойды санама мықтап бекітіп алып, сапарымды жалғадым.

Біраз жол жүргесін күн ыстықтан велосипедтің рулі де қатты ысып кетті. Сол кезде қолғап киіп шыққаныма қуандым. Асфальт те қатты қызып, ыстығы табанымнан өтті. Ыстықтап, әбден терледім. Екі арада саялайтын ағаш та, көлеңке де жоқ. Сондықтан ешбір жерге тоқтап, демалмадым. Тек қырға шығарда аз-маз жаяу жүріп отырдым. Сөйтіп кешкі сағат 20.00 шамасында Боранқұл деген елді мекенге жетіп, сонда тұратын танысымның үйіне бардым. Ол жерде жуынып-шайынып, үстімдегі киімдерімді де жуып алдым. Шынымды айтсам, қатты шаршаған жоқпын. Таныс келіншекпен әңгімеміз таусылмай, ұйқыға кеш жаттық. Сөйтіп таңертең ерте оянып, сағат 5.00-де қайтадан жолға шығып кеттім. Одан кейін Қаркөл деген ауылға тоқтап, шайханаға кіріп шай ішіп, салқын жерде күннің көзі қайтқанша біраз отырдым. Содан 16.00 шамасында шығып, тоқтамай жүріп отырып, Бейнеуге түнгі сағат 22.00-дерде жеттім.

Бұл сапарымнан өзіме көп ойлар түйіп қайттым. Ең бірінші, өзіммен-өзім жеке қалуға, ойлануға мүмкіндік алдым. Бірақ қатты ойға беріліп келе жатқанда көліктердің тура қасыма келіп, қатты сигнал беріп, селк еткізгені ұнамады. Ондайда бүкіл әдемі ойларым пытырап, жан-жаққа шашылып қалғандай күй кештім.

Жолдағы көрген әр жағдайдан өзіме сабақ алып, ой түйдім. Мысал айтар болсам, үлкен трассада фура жүк көлігі келе жатқан. Соны жеңіл көлік «обгон» жасап өтемін деп, велосипедте келе жатқан мені жанай өткенде, екпіні қатты тиді. Өзім де көлік жүргіземін ғой, қанша асығыс болсам да бұдан кейін «обгон» жасамаспын деп түйіп қойдым.

Жолда жол-патрульдік полицияларын көп кездестірдім. Асфальттің үстінде жүрген мал да көп. Соны көріп жол полициялары жайбарақат кетіп бара жатыр. Тоқтап, көлігін бір шетке қоя салып, сол малды айдап жіберсе, жол-көлік оқиғаларының алдын алар ма еді деп тағы ойландым. Жол полициясы деген тек көлік жүргізушілері жол ережесін бұзғанда тоқтатып, айыппұл салумен немесе апат болған жерге барумен ғана шектелмеуі керек қой. Егер алда-жалда ұлдарымның бірі осы мамандықты иемденуге ниет білдіріп жатса, осы ойымды айтармын деп қойдым.

Тағы бір түйген ойым, көлікте кетіп бара жатқанда жаяу немесе мен секілді жалғыз-жарым велосипедпен бара жатқан адам көрсек мән бермей өтіп кете береміз. Өзім күн ыстықта жүріп көргеннен кейін ендігіде көлігіме артық су алып жүрген дұрыс екен деп ойладым. Сөйтіп осылай өзім секілді жүрген адамдар болса, тоқтап, жағдайын сұрап, су беріп кетуге болады екен. Біреудің жағдайын сұрай салғаннан ештеңеміз де кетпейді. Есесіне сіз жағдайын сұрап тұрған адамның көңілі көтеріліп, қуанып қалады. Мысалға, өзімнің Майкөмгенге дейін «ГАЗель» айдаған жігіт саусағын Бейнеуге қарай сермеп: «Алып кетейін бе?» – деп ымдағанда қуанып қалғаным рас. Велосипедімді айдауды тоқтатпаған күйі оған қолымды көкірегіме апарып рахмет айтып, сосын жоғары көтеріп, «дәс-дәс» дегендей бұлғадым. Танымайтын адамның көңіл бөлгенінің өзіне риза болып қалдым.   Ал Қаркөлге жақындай бергенде «УАЗ» автокөлігінің жүргізушісі машинасының жылдамдығын азайтып: «Қайдан келесіз?» – деп сұрады. Құлсарыдан келе жатқанымды айтқанда, ол: «Қайда бара жатырсыз?» – деді көзі бақырайып. «Бейнеуге», – дегенімде: «Есіңіз дұрыс емес шығар! Мына ыстықта…» – деді де,  жылдамдығын қосып, өтіп кетті. Осы жігіттің айтқанын жақындарымнан естімейін, жолымды кестірмейін деп ешкімге айтпай жолға шыққанмын. Қасыма серік те ертпедім. Бұрын әлі жоспарымда бар екенін айтып жүргенде бірге еріп шығамыз деген қыздар болған. Бірақ мен мойныма біреудің жауапкершілігін жүктегім келмей, жалғыз шығып кеттім.

…Өңірімізде қуаңшылық болып, малдың күйі нашарлап жатқанынан хабарым бар. Жолай жол шетінде жайылып жүрген малға қарап, бақыладым. Қоңы анау айтқандай жаман емес сияқты. Құлсары мен Бейнеудің арасы айтақыр болып жатыр, шөп жоқ деуге келе қоймайды. Аллаға шүкір, жантақ бар екен. Түйелер жайылып жүр. Оны көріп қуанып қалдым. Жолай рулондап, престеп шөп тасып жатқан «КамАЗ» жүк көліктерін көріп, оны санадым. Әйтеуір іш пысуына, өкінуге уақыт болған жоқ».

Осылай деген Құралай Сатымбайқызы велосипедпен жүрген сапары туралы әңгімесін аяқтады. Естеріңізге сала кетейік, Қ.Ізбасар туралы осыдан төрт жылдай бұрын газетімізге жазғанбыз. Ол кезде Құралай Сатымбайқызы денсаулық тақырыбында артық салмақтан арылу, саламатты өмір салтын ұстанып, спортпен шұғылдану керектігі жайлы айтқан болатын. Енді, міне, денсаулықтың арқасында екі жүз шақырымнан астам жерді велосипедпен жүріп, елді таң-тамаша қалдырды.

Құралай Ізбасардың жасы 43-те, үш баланың анасы, отағасының аяулы жары. Өзі сүйіп айналысатын кәсібі бар.  Біз Құралайға толағай табыстар тілейміз.

Г. ҚАРАТАЙ. 

Толығырақ

Ұқсас жазбалар

Back to top button