Где продают стафф через закладку?

Добавь к себе рабочие зеркала гидры .

Уникальный способ обхода блокировоки.

Hydra зеркало HYDRA:ONION:РАБОЧИЕ:ЗЕРКАЛА:SHOP:ГИДРА:САЙТ:ЗАЙТИ:ССЫЛКА

Гидра сайт
HYDRARUZXPNEW4AF
HYDRA2WEB


Ссылка на Hydra в торе. Как попасть на Гидру onion с помощью ТОР браузер.





hydraruzxpnew4af.anion









Как войти на Гидру без ТОР браузера и купить кокс чистый?

Площадка с наркотиками онлайн, в телеграме, в торе, в клирнете.

Реусрс который вы так просили: амфитамин, спайс, гашиш, чистейший кокаин, героин, лсд — все доступно на официальном hydra2web магазина гидра.

Москва, Санкт-Петербург, Владимир, Нижний Новгород, Астрахань, Пермь, Первоуральск, Омск, Казань, Новгород, Астана, Киев, Минск, вся Россия.

Моментальные шопы Гидра — посещение Гидра сквозь онион гарантирует анонимность и защищенность совершения сделок в сети.

Предоставленная разработка Тор расшифровывается как The Onion Router, собственно что значит луковый маршрутизатор, который дает частный канал передачи инфы.

TOR дает собой инноваторскую технологию, а с поддержкой Гидра онион зеркала на ТОР возможно оставаться анонимной личностью в сети Онлайн.

Hydra гидра интернет-площадка разнообразных продуктов, какие невозможно приобрести в простом магазине Уникальный веб hydra2web onion Гидра онион пространно доставляет категорию продукции, которая, в большинстве случаев, не разрешена. Приказывать продукты на данной площадке довольно просто, а самое ключевое, фактически что сохраняется приватность. • Некоторые знаменитые магазинчики и мультимедийные библиотеки оставь в Darknet, чьи продукты воспрещены; • На том же ресурсе потреблять «зеркала» многих знаменитых торрент, какие утратили знаменитость; • Признанный журнальчик вопросов и выводов Утаенные выводы; • Есть множество игровых и развлекательных hydra2web; • Беспросветный интерент располагает буквальный журнальчик Torist и т. Д.

Как войти на Гидру без ТОР браузера Если ежели ради вас прежде нагружать интернет-браузер ТОР, ведь вероятно пользоваться некоторым способом. Потреблять возможность заглянуть для Hydra onion с поддержкой специализированного шлюза, некоторый считается личного семейства «соединителем» промеж вашим устройством и сервером, дозволяющим наведывать подобные ресурсы. В предоставленном случае переданный рецепт доставляет непосредственную ссылку, какая настроена определенным образом. Порядок преодолеют наведывать лавочка Hydra (гидра) с безусловно всякого браузера и с всякого прибора.

О гидре

Гидра зеркало Рабочее зеркало Гидра – список своевременных зеркал Hydra тут Не выходит побывать вебhydra2web Hydra? Рекомендуем для вас перечень трудящихся зеркал Гидра онион официального вебhydra2webа Hydra. Всякий раз свежее и животрепещущее зеркало Гидра Онион гиперссылка лишь только у нас на веб hydra2web.

Собственно что это Гидра и ТОР

ТОР – это особая разработка, какая акцентирует возможность сокрыть личную персону в Онлайн узы.

Лавка Hydra, который возможно побывать сквозь Гидра официальный веб hydra2web зеркало, дает собой универсальный интернет магазин оригинальных продуктов, которые не разрешены к перепродаже на нормальных ресурсах.

Данная платформа Гидра отражение весельчак работает по всей земли РФ, Беларуси и Украины совершенные дни 7 дней в недельку.

Так появились не блокируемые зеркала и гиперссылке в площади онион даркнета. Добавь себе оригинальные ссылки на зеркала гидры и делись с друзьями.

Сколько угрожает за употребление наркотиков? - ни сколько, ежели ты правильно используешь неподписанную линию единиц и правильно разыскиваешь закладки.

В сети потреблять больше часть фейковых площадок, какие сделаны для домене onion, TOR, Hydra и многое иное

Водились безотносительно съедены квелые пространства, какие утилизировали ДДосеры для нарушения нашего равновесного плана

Вот и протест для вопрос – как войти на Гидра отражение.

Как не попасть в лапы жуликов

Для такого, дабы избежать расплодившихся в последнее время каждого семейства жуликов, разработчиками была сотворена бесперебойная сеть зеркал

Пользуйтесь Гидра онион зеркало официальный вебhydra2web сохраните ссылку на этот hydra2web в закладки. РКН может ограничить доступ к hydra2webу, скачайте все ссылки с этого hydra2webа к себе на устройство.

Қазақ пен қала – Zamana
Оқи қалар оқиғалар

Қазақ пен қала

– Не бар маған қалада? – деді Ерқат қария жауабын күтіп тұрған келіні мен баласына.

– Демаласыз!

– Осы жатысым демалыс емес пе? Еркіндік, таза ауа, – деді қария тақтайларын күн жеген сықырлауық сәкіде жамбастай жатып.

Ерқат алпыстан асып, жігіт ағасы деуге келмейтін, зейнеткерлікке шықса да кәрілікке мойынсұна қоймаған адам. Кейде өзінің сұр түсті «Опелімен» аудан аралап келетін әдеті бар. Көңіл қартаймайды деген рас-ау. Сыртқа қария көрінгенімен рөлге отырғанда күш бітіп, жігерлене сұр тұлпарын басып-басып алады. Жылдамдық көрсеткіші жүзден асып жығылғанда, «қой, балалардың біреу-міреуі танып қалып, атам бізбен жарысып жүр» десе, не демекпін деп газдан аяғын ала қояды. Ондайда қызыл «стрелка» дірілдей төмен түсіп, 60-70-ті көрсетеді.

– Қалаға, үйге жүріңіз. Ыстық су, суық су, дәретханасына дейін ішінде. Жетеді. Бүкіл өміріңіз далада, ауылда өтті.

Жүрек сезбейді емес. Сезеді. Кемпірі кеткелі үйге сүлесоқ кіріп-шыққаны көрер көзге есеп болып қалған. Екеуінің «қалаға жүр» дегені «сізге не қызық қалды» дегені. Соны айта алмай тұр. Ал қала деп тұрғаны – Шымқала. Кеше ғана орыстың сықырлақ «Жигулиімен» о шеті мен бұл шетін еркін кезетін Шымқалаң бүгінде – мегаполис.

Шымшаһар бұрын думанды еді. «Фосфор», «Шинзауыт» «Свинцовый» дегендердің дүрілдеп атағы жерге түспейтін. Қазіргідей жастар қалаға жұмыс іздеп емес, автобустар ауыл аралап, қайта жұмыс адамдарды іздейтін. Мына баласы мен келіні соны біле ме? Қалған өмірінде қалаға үйрене ме, жоқ па? Өзі сияқты жасы келген адамға соның жөні қалай болмақ?Ой-хой, заман-ай! Енді ғой сол зауыттар аспанға мойнын созған түйедей қаңқайып-қаңқайып тұрғаны. Жүзінен көңілділік білінгенімен, сәтте сұрлана қалды.

Байқағаны, қалаға келгелі келіні өзі жас, қасын қырып, шашын бояп, одан ары жасара түскен. Көршілері Мәдібек, Сәлімнің қыздары осы қалада оқитын. Докторлықта. Бұлайша сәнденуді солардан көретін. Оны қойшы.

– Келін! – деген алғашқы күні.

– Әу, ата!

– Әжетхананың жарығы…

Өзіне де обал жоқ. Күн жарықта сұрап алмаған. Енді, міне, жарым түнде сықырлатып… Дауысы сергек шықса да созалаңдай тұрып, көзін уқалаған келіні жарықты сипалай жақты. Қуықтай дәлізде бұл кіріп-шыққанша, «мынаны басып өшіресіз» деп алақандай пластмассаны көрсетіп бөлмесіне кеткен. Іліккен киімді желбегей жамылып, қора айналып қақырынып-түкірінетін бұл ауыл емес. Қанша ыңғайсызданса да шөкімдей унитазға төне отырып, суды сарылдата ағызған. Екі адым жерде келіні мен баласының бөлмесі. Дем алғаның естіледі. Ұят болды-ау! «Ал, Ерқат, жат енді демалып. Жастардың бір ауыз сөзіне бола елпеңдей жеткен өзіме обал жоқ. Қаласы маған қол ма еді?»

Күбірлей сөйлеп, қабырғаға жапсыра қойылған диванға барып жатты. Содан ұйықтаған жоқ. Қайда қарасаң да таршылық. Анау – балалар бөлмесі. Мынау – зал. Кухня, әрісі ванна, бәрі қол созым. Ауылда болса таудың желкесінен бозамықтана атқан таңды біле қояр еді. Мұнда ол да білінер емес. Көп қабатты үйлер көрсетпей, онсыз да еңсесі түскен қарияның ұнжырғысын түсіріп, онан бетер езе түскендей. Ол үлкен келінін ойлады. Мың болғыр бала. Бұл кезде құманға су жылытып құйып, жанына сүлгісін іліп қояр еді. Қазір ерте тұрғанда не бітірмек? Тұрып та көрген. Өріске айдар қой, сиырың болмаған соң бір өзің шошайып, ол да жөн емес екен. Әй, өзім де…

– Ата, мынау паста, – деді келіні бірде.

– Оны қайтпекпін?

– Тісіңізді жуасыз. Сізге арнап алдық.

– Қай тісімді жумақпын? – деді Ерқат кекесінмен аузын сипалай отырып. Онымен қоймай «мынасы ыстық, мынасы суық су. Қажетіңізше араластырып аларсыз» деген келіні қошқар мүйіздей иілген қос жалтырақ түтіктің кранын бұрап көрсетті.

– Соны кім білген. Ағытып қоюға болмай ма?

Дауысы әлсіздеу шықты. Айттым бітті, кестім үзілді дейтін ауылдағы мінезі қайтып қалғандай.

– Болмайды! Счетчик есептейді.

О, Құдай! Мұнда суды да есептейді екен! Өзінің жетектеп суаратын аты, суды кешіп, аяғын сілкіп өтетін сиыры есіне түскенде күрсініп алды.

Толық келген қараторы келіншек «Опеліне» жиі мінетін. Соның қаладан екенін кешегіге дейін білмеген. Жұмысының реті солай болса керек. Тап бір қарызын өтеген адамдай сәлемін салып үлгереді. Бұл бас изеп қалады. Бірде өзінен сұрады:

– Кімнің келінісің, айналайын?

Жас келін ыңғайсыздана:

– Әмірсейіттің.

– Әмірсейіттің үйі мілиса келін алды деп еді, сол сен боларсың?

– Жоқ, ата. Ол кіші келініміз. Мен үлкен келіні – Айсапармын.

– Төркін қайдан?

– Шымкент. «Сәуле» шағын ауданы.

Киген киімі, ізетіне қарағанда жақын ауылдардың бірінен болар деп ойлаған. Бұл қаланың нақ ортасынан. Түсер жерге келгенде ол: «Рахмет, ата!» дейді. Өзі: «Сау бол, айналайын!» деуден жаңылмайды. Білетіні қаладан болса, аттары «Рая», «Эльмира» болып келуі керек еді, бұл «Айсапар»…

Көшенің аяғына дейін біраз жер. Ерқат машинаның рөліне төне түсіп таңырқады. Есіне түсті. Жол бойындағы шарбақтары іркес-тіркес, қыш құюдан бастап ауыр жұмыстың бәрін күйеуі екеуі атқарған осы келін болып шықты. Бау ішінен төрт-бес бие көретін. Ол артық орындықта жартылай түсірілген айнадан көшеге қарап отырған жас келінге барлай қараған.

– Бие де сауамысың?

– Иә. Қант-шайымызды ажыратып тұратынбыз.

– Жұмысқа кетіп барасың. Енді кім сауады?

– Сауғанда былай ғой, ата, ауылдың биелерін жинап сауғанмын. Өзіңдікі болмаса болмайды екен, таратып жібердік.

– Солай де!

«Мына келін кез келген ауылдың шаруа әйелінен асып түседі».

Бірақ қалада Ерқат қарияның көңіліне медет тұтар жұбанышы да жоқ емес. Ол біріншіде оқитын немересі Лилия. Атын өздері қойған. Орыс сыныбына берген ғой. «Можно» деген сөзді үйреніпті. Мақтанып айта ма, жөні солай ма, кітап, нан сұраса, аузын томпайтып «можно?» дейді. Өте нәзік. Немересін көргенде басынан сипап, бір жасап қалады. Таныс-білістерінің немерелері ауылға барғанда шашы селтиіп, орысшалап тұрғанына өзі де қызығатын. Не шықса да осылардан шығады дейтін. Қазаққа қаланың пайдасы – ол орыс тілі. Тілі құрысын, соны үйренемін деп жастар өз тілі, салт-дәстүрін ұмытатын болды. Баяғыдай жеті атасын жаттап жүрген кім бар? Үлкені-кішісіне дейін шүлдірлеп жүрген бір заман.

Өзі қандай еді. Армияға барғанда екі ауыз сөздің басын қоса алмай қиналатын. Командирдің бұйрығына түсінбей ауылдан барғандар орысша білетін бір-екеуді сағалап жүретін. Оқыса, оқыпты да. Қазір  әке де, шеше де осылар. Білгіш.

Ерте тұрып, келін ызылдаған газға шай қояды. Бөлке турап, шекер, сары май, кесе-шәйнегін әзірлейді. Маған дайындағаны. Өзі құйып ішсін дегені. Сосын: «Көк кәстрөлде тамақ бар. Түсте ысытып ішерсіз», – дейді де жүгіре түсіп маршрутына асығады. Немерелерін бақша мен мектебіне апаруы керек.

Ал, Ерқат, жат енді дамалып! Өзін көріп тұрған ешкім жоқ-ау. Жария да қылмас. Алайда жасы келгенде қаланың бір түкпірінде шәй құйып, тамақ ысытып ішкеніне қиналады. Әдейі емес. Қала өмірінің қалпы солай. Бір өзі шай сораптап отырып, осыны ойлайды. Еститін сөзі де жаттанды. «Ата, кран ағытулы қалмасын!», «Ата, есікті ішінен іліп алыңыз!». «Ілмесе Құдай ала ма осылардың үйін?! Ілеміз», – дейді сыртқы темір есікті жауып жатып.

Сырттай қарағанда қала өмірі қайнап жатыр дегенімен, Ерқат қарияға қызық емес. Күнкөрістің қамымен жұмыс іздеген жастар болмаса, «кел, қария» дегенді көре алмады. Соларға түсінбейді. Малы мен жерінің күтімін жасаса, пәтер іздеп сандалғанша, бес-алты теңге ауылдан да табылады.

Баласының үйінен екі жүз адымдай жерден пойыз жол өтеді. Вагондардың жер солқылдата өткен дүрсілінен бастапқыда ұйықтай алмаған. Келе-келе оған да үйренді. Үйренбек түгілі қай пойызд қай кезде өтеді, уақытына дейін біліп алған. Көрмесе де, көргендей елестетіп отырады. Міне, алма-кезек лыпылдаған қызыл шырақ жанып, шлагбаумда ұзын-сонар көліктер кептелісте тұрады. Мынасы, «Алматы-Атырау», сәл тұрып, кейін қарай «Москва-Алматы» өтеді. Қаланың күнделікті тыныс-тіршілігі осы.

– Ата, – деген бірде келіні.

– Әу?

– Мына арада емхана бар. Бас дәрігері – қазақ. Соған сөйлесіп берсеңіз қайтеді?

– Не деп?

– «Келінімді жұмысқа ал» дейсіз де. Жасыңыз үлкен, сізді сыйлайды.

– Қайдан, қазір барлық жерде ақша дейді ғой жұрт.

Бұл Ерқаттың күтпеген сұрағы болатын. «Ақсақал, келіп қалған екенсіз» деп тілімді ала ма, алмай ма? Ауылда ісі бітсін-бітпесін әкім бала, мектеп директоры қолтықтап, есікке дейін шығарып салатын. Соның өзі дертке қуат,  жанға дауа. Ерқат барудан емес, барғанда бас дәрігер тілін алмай, өзіне алданыш боп жүрген бедел-абыройынан айырылып қаламын ба деп қорқып отыр. Өзін тау санап жүрген келіні соны біліп қалса ше?

Көрсетуімен екінші қабаттағы абажадай есікті имене ашты. «Қабылдауға кезекке жазылу керек» деген хатшы қыздың сөзіне құлақ аспаған. Ауылдағы әдеті. Қаруы – жасының егде тартып қалғандығы.

– Ата, сізге кім керек?

Шашын дөңгелете қиып, тырнағын түрлі-түсті бояумен бояған келіншек жазуын доғарып өзіне қарады.

– Бас дәрігер сен бе?

– Иә.

– Дәрігер қызым, келінімді жұмысқа кіргізейін деп…

– Мамандығы?

– Медбике.

– Ата, қазір орын жоқ. Оның үстіне келгеннің бәрін қабылдай бермейміз. Стажировкадан өткіземіз. Тексереміз. Резюмесін толтырып, кадр бөліміне тастап кетсін. Керек болса шақырамыз.

Осымен сөз бітті дегендей, қағазына шұқшиып, «следующий» деген. «Өзіңе обал жоқ!» – деді қадамын абайлай басып, баспалдақтан түсіп келе жатып. Тырнақтай келіннің «Ата, ата» деген сөзіне елпеңдей жүгіріп. Әкім бе едің? Осылардың үстінен қарайтын бастығы ма едің? Қалада сені кім танымақ?

Бас дәрігердің жылы қабақ танытпағаны бар, ол ашулы еді. «Осылар мені демалуға шақырды ма, әлде қолбала етіп, көрінген есікке жұмсауға шақырды ма? Демалғаны құрысын бүйтіп!». Үш-төрт жыл бұрын бауыр ауруынан қайтыс болған кемпірі тірі болғанда қалада не бар? Отырмас па еді екі кесе шайын ішіп, шүңкілдесіп.

Күн бейсенбі. Ауылда бұл күні Құдайы асқа шақырылып, екі-үш жерге Құран оқып қайтатын. Ал мұнда…

Аңғарғаны, пәсті-биік, қызылды-жасылды үйлер. Оймышталған ауыр қоңыр қақпалар күніне екі рет ашылады. Таңертең. Кешке. Бейсауыт жүрген адам жоқ. Бірді-екілі жүріп көрген. Әдетімен. «Қария сыйлайды ма?» деп. Ойында жастарға әңгіме, насихат айтуда болған. Қайдан! Жым-жырт. Шаршайды. Зерігеді. Сонан көлеңкедегі қос тақтайға қайта келіп отырады. Түсте көк кәстрөлдегі тамағын ысытып ішеді де, «спальный» деп аталатын қуықтай бөлмесіне келіп жатады. Қарсы қабырғада тау. Шауып бара жатқан жылқының суреті. Бүйірде айналы шкаф. Жоғарыда аққу мен көл. Бұларға ауылдың суретінің өзі тәбәрік. Өзі күнде көреді.

– Келін! – деді бірде.

– Әу, ата!

– Байқаймын, көшелерің қырық ру екен. Бір-біріңмен шақырысасыңдар ма осы?

– Шақырысқаны қалай? – қолына сүлгі ұстап аңтарылған келіні қарсы сұрақ қойды.

– Той-жиын, Құдайы тамақ дегендей…

– Ата-ау, солардың руын кім сұрапты?! Оң жақтағы көршіміз – қызылордалық. Сол жақтағысы – Жетісайдың адамдары. Әркім өзімен-өзі. Араласпайды да емеспіз. Араласамыз. Тойханаларда. Дұрысы сол. Ақшасын төлесеңіз, тамақты біреу пісіреді. Ыдысты біреу жуады. Басқа не керек?

Ее… Қала сағалап, жұмыс іздеп келген қазақ тіл, дәстүр-мәстүріңді не қылсын? Бәрі күнкөрістің қамы. Кеше ғана көшіп келіп, бір ауыз сөзге он ауыз сөзбен жауап беріп, біраз жерге апарып тастаған келінін жаратпады. «Бұл да үйреніпті!» – деп іштей сөйледі.

Қалашыл деп жазғырайын десең ауылдағы Айсапар келін ше? Бие түгілі, сиырдың төрт емшегін жұлып алуға әзір. Баласының құлағын бұрап, қалаға көшіп келуіне себепкер өзінің келіні. Отырысы мынау енді жұмыссыз.  Баласының жүрісі анау. Машинасын салдырлатып.

Дүрсілдеп «Алматы-Атырау» өтті. Он бес минуттан кейін қарсы бағытта «Москва-Алматы» өтеді. Теміржолда кептеліс. Шлагбаум жабулы. Жаттап алған. Көрмесе де, көргендей.

Ерқат қария кешке баласы келісімен ауылға қайтуды ұйғарды.

Ералхан ЖЫЛҚЫАЙДАРҰЛЫ.

Толығырақ

Ұқсас жазбалар

Back to top button